KIEV - Toen Oekraïne zich als eerste land ter wereld verzekerde van deelname aan het WK in Duitsland, trokken ruim vijftigduizend aanhangers van de ploeg naar het centrale plein in Kiev, waar amper een jaar eerder de Oranjerevolutie zich voltrok. Het optimisme zou nooit meer weggaan, in Kiev gelooft men heilig in WK-succes.
Het WK is dan nog ver weg, maar halverwege mei maakt de Oekraïense hoofdstad zich op voor dat wat het land, ná de Oranjerevolutie en de organisatie van het Eurovisie Songfestival, opnieuw in de internationale schijnwerpers moet plaatsen. De sensationele ontknoping van de Oekraïense competitie, die de afgelopen jaren flink aan kwaliteit heeft gewonnen, de goede resultaten van de nationale jeugdelftallen en de aanwezigheid van de Milanese superspits Andrej Sjevtsjenko zijn redenen genoeg voor de Oekraïeners om flink optimistisch te zijn over de kansen van de WK-debutant.
Bovendien werd in de kwalificatie in de zogenaamde ‘groep des doods’ overtuigend afgerekend met Turkije, Denemarken en Europees kampioen Griekenland. De zegereeks in de kwalificatie - de Oekraïeners verloren alleen eenmaal van Turkije, toen kwalificatie al een feit was - heeft voldoende vertrouwen gegeven voor het bereiken van tenminste de tweede ronde op het WK. Dat moet lukken in een poule met Spanje, Tunesië en Saudi-Arabië.
Ze hebben natuurlijk een topspits, die beter is dan alle andere voetballers uit het team. Maar wie neerbuigend doet over de kwaliteiten van de spelers van Sjachtar en Dinamo, dé twee topploegen uit de nationale combinatie, zit er toch flink naast. Er is méér dan Sjevtsjenko. Voetballiefhebbers in Oekraïne, en dat worden er steeds meer, wijzen er nog maar eens op hoe de nationale competitie via een zinderende beslissingswedstrijd werd beslist. Industrieclub Sjachtar Donetsk, die de laatste jaren van flinke financiële injecties uit het zakenleven is voorzien, versloeg de voormalige legerclub Dinamo Kiev met 2-1.
Internationale scouts verdrongen zich om de strijd om de landstitel gade te slaan. In hoofdstad Kiev werd de nederlaag van Dinamo als een klein drama ervaren, vooral omdat op de laatste speeldag de hoofdstedelingen in een directe confrontatie Donetsk de overwinning (en daarmee het kampioenschap) hadden weggegeven. Sjachtar stal een puntje en dwong een beslissingswedstrijd af.
Door de goede resultaten in de Europacups mag Oekraïne komend seizoen twee teams afvaardigen naar de Champions League, evenveel als Nederland. Het voetbal in het land zit kortom flink in de lift.
Trainer Oleg Blochnin, in 1975 uitgeroepen tot beste voetballer van Europa, hamert erop dat zijn ploeg vooral een sterk collectief is, helemaal nu zijn superspits wellicht niet op tijd hersteld zal zijn van een knieblessure om al in het openingsduel tegen Spanje vanaf het begin mee te doen.
Toch blijft Oekraïne voor de buitenstaander de ploeg van die levensgevaarlijke spits, die in Italië bij AC Milan zo succesvol is. De 22 namen die de WK-selectie compleet maken zijn buiten Oekraïne nauwelijks bekend. Behalve spits Andrej Voronin, die bij Leverkussen in Duitsland speelt, telt de selectie twee middenvelders die in Rusland actief zijn, de rest speelt in de eigen competitie.
Veel van die spelers zijn opgeleid in Kiev. De jeugdopleiding van Dinamo staat bijzonder hoog aangeschreven en is na het uiteenvallen van de Sovjetunie van de broodnodige financiële impulsen voorzien. Het investeren in de jeugd resulteerde al in goede resultaten van de Oekraïeners op jeugdtoernooien. Twee weken geleden stond het team van Oekraïne onder 23 jaar in de finale van het jeugd-EK in Portugal, waarin van Nederland werd verloren. Op het WK voor spelers onder 20 jaar, dat vorig jaar in Nederland plaatsvond, reikten de Oekraïeners tot de achtste finales. Één van de smaakmakers van die selectie, en tevens uitblinker vorige maand in Portugal, Artem Milevsky, is de jongste parel voortgekomen uit de jeugdopleiding van Dinamo Kiev. De 21-jarige aanvaller is voorbestemd om in de voetsporen van zijn 8 jaar oudere voorbeeld te treden: Sjevtsjenko. Hij droomt ervan zijn ploeg over zes jaar aan de hand te nemen op het EK van 2012, dat Oekraïne samen met Polen hoopt te mogen organiseren.
Op Maidan Nezalezhnosti, het centrale plein in de hoofdstad Kiev en de locatie van de indrukwekkende Oranjerevolutie van december 2004, lopen marktkoopmannen al weken warm voor het WK. De shirts van Sjevtsjenko zijn het populairst, maar ook sjaaltjes, vaantjes en speldjes vinden gretig aftrek. Morgenmiddag om 15.00 zullen naar verwachting duizenden Oekraïeners ermee zwaaien als ze op het altijd gezellige en drukke plein voor een groot beeldscherm zullen samenkomen. Attributen van de Oranjerevolutie, die naast de voetbalartikelen liggen uitgesteld, zijn al uit de gratie geraakt. De Oekraïeners zijn een beetje revolutiemoe, denkt de verkoper van Sjevtsjenkoshirtjes. Zelfs in Kiev, de plek waar de revolutie werd geboren, worden de magneten van Julia Timosjenko alleen nog door toeristen gekocht. Politiek verdeelt ons land alleen maar, vinden steeds meer Oekraïeners. In het voetbal hebben zij een maatschappelijke factor gevonden die samen bindt in een verdeeld land dat verward is over wat de toekomst moet brengen.